هر سال که می گذرد روند این بدحجابی ها بیش تر می شود و امسال هم نسبت به پارسال رشد قابل توجهی داشته که دیدگان بسیاری را در خیابان ها به خود جلب کرده است و این جوانان با شرایط سخت آماده سازی واقعا در سطح بین الملل بسیار پیشرو اند! البته این مساله  خیلی بدیهی است و البته هنجار های اجنماعی هم در این زمینه بسیار تغییر کرده است. آنانی که می خواهند جلوی این روند را بگیرند هیچ اهرمی ندارند جز زور! اما باید دید که این استفاده از زور چقدر برای آن ها هزینه ی اجتماعی خواهد داشت و آن ها تا کی خواهند توانست که از این اهرم استفاده کنند.

در سخنان سردار رادان 3 مساله توجه مرا به خود جلب کرد( جدا از جنبه ی خبری اش). ابتدا این مساله ی برخورد با " گل پسر" هایی است که پوششی نا مناسب دارند. البته در این چند سال اخیر تعداد پسر های آرایش کرده و زیباروی که البته پوششان از فوتبالیست ها خیلی بیشتر است به شدت افزایش یافته. باید صبر کرد تا دید که آن ها چه خواهند کرد. دوم، این بحث امنیت اجتماعی است که ایشان مطرح کرده اند و من یکسره نمی فهمم. آخه حاج آقا، شما بهتر نیست که برای امنیت اجتماعی نیروهاتونو بفرستین سیستان و بلوچستان و کرمان و دیگر جاهای نا امن کشور و این همه نیرو در این گشت های ارشاد هرز ندهید و به اسم امنیت اجتماعی ساده ترین آزادی های اجتماعی را پایمال نکنید؟ این هایی که به حجاب یا دو دوست غیر هم جنس( و به زودی هم جنس) گیر می دهند یک احساس خیلی چندش آوری را در ذهن من به وجود می آورند، مثل کسی که به زور می خواهد در شرت یکی دیگر دست کند!

و نکته ی سوم تقسیم بندی روان شناختی ایشان از بدحجاب هاست که خیلی جالب است، خلاصه ی کلام ایشان این است که این هایی که بدحجاب اند یا بی هویتند یا اختلال روانی دارند یا انحراف اخلاقی یا مدگرا. از نظرگاه عقلانی اول باید گفت که اولا همه ی این صفاتی که ایشان ذکر کرده اند لزوما منفی نیست و حتی شاید لازم یا مثبت باشد که چون به نظرم بدیهی است توضیح بیشتری نمی دهم. ثانیا آیا واقعا به ذهن ایشان دسته های دیگر از مردم نمی رسد که حجاب را آن گونه که اینان دوست دارند رعایت نمی کنند؟ سردار! خود هم می دانید که نه می شود و نه اخلاقی است که بر سر کسی که اعتقادی به حجاب ندارد روسری و مقنعه گذاشت. این فرد داری چه بیماری ای ست؟ نکند حیوانی است که در زمین می چرخد و فساد می کند؟

داستان از این هم خیلی فراتر است. ملموس ترین تغییری که جامعه ی ایرانی در آغاز پیروزی انقلاب اسلامی کرد همین اجباری کردن تدریجی حجاب بود. مساله ای که پیش از انقلاب تلویحا از سوی آیت الله خمینی و تصریحا توسط آیت الله طالقانی رد شده بود. در بین عموم اولین تغییری که در سطح خیابان اتفاق افتاد دیدن لمپن های لجنی بود که دنبال بی حجاب ها می گذاشتند و آن ها را می زدند و متاسفانه بسیاری از گروه های سیاسی غیر مسلمان هم موضع گیری محکمی در این مورد نمی کردند. پس از آن هم گزینش ها راه افتاد و اخراج ها و انقلاب فرهنگی و چادر ها و پیراهن های آستین بلند اجباری و.... . با این تصویری که در حافظه ی تاریخی مردم ساخته شده بدحجابی "نه گفتن" به شرایط موجود است و بسیاری از بدحجاب ها با این کار نوعی مقاومت منفی می کنند.

                                                       بدحجاب، مرگت باد!

از این ها که توقع زیادی نیست، دردآورتر این جاست که بسیاری برای رد حجاب اجباری هنوز از سخنان آیت الله خمینی در پاریس نمونه می آورند( اگر جرئت بکنند بیان کنند)، همان گونه که بسیاری از فعالان اجتماعی برای مبارزه برای بدیهی ترین حقوق از علما تاییدیه می گیرند! نه عزیزان، راهش این نیست. نقض حقوق انسانی را باید با بیان این حقوق و مبارزه ی بی کم و کاست برای احقاق آن ها روبرو کرد.